bestetotnutoe.nl – Bier drinken met een missie – Drink het beste bier

Hayo: Bij de Man van Drank kreeg ik met korting een Jackie Brown van Mikkeler mee. Dat moest ook wel, want hij verkoopt het bijna niet. En dat is raar, want het is eigenlijk best een lekker biertje. Donker, beetje bitter niet al te zwaar. Prima te doen.

Arnoud: Bombardier van Well’s and Young. Damn tasty, volgens hun slogan. Ik vond het helemaal niet damn tasty. Eerder damn tasteless. Ik ken wel betere ales. Met meer smaak want dat mist dit bier.

Hayo: Een Christoffel Nobel drooggehopt met Bramlings X. Tsja, dat drooghoppen kennen we nu wel. Lekker hoor maar absoluut niet vernieuwend.

Arnoud: Nog een ale van Well’s and Young: Young’s Special London Ale. Een stuk smaakvoller. Een van de redenen waarom een ale zo lekker is. Fris en makkelijk drinkbaar. Echt een pilsvervanger. Jammer dat een ale zoveel duurder is.

Hayo: Het was nog mooi weer, dus een 77lager van Brewdog. In het zonnetje, heerlijk. Veel smaak, niet te veel alcohol. Een van de ultieme zomerbieren.

Arnoud: Ook een 77lager van Brewdog. Vind dit pils wel een beetje op een hooggistend bier lijken met al die smaak. Topbier!

Corsendonk is een brouwerij uit België. Iedereen kent het wel. Elk beetje café heeft het op de kaart staan. Raar is wel dat je het nooit iemand ziet drinken. Dat hebben ze daar in België ook wel door, dus ze gooien het over een andere boeg. Ze gingen op zoek naar een nieuw bier en dat hebben ze gevonden. Sinds 2009 brouwen ze Tempelier.

Vroeger was Tempelier een bekend biermerk. Maar ja, soms verdwijnen bieren van de markt. En na verloop van tijd komt zo’n merk te koop. En Tempelier lag in de uitverkoopbak, en daar heeft Corsendonk in zitten vissen. Met een cheapo merk op zak zijn ze gaan proefbrouwen. Het originele recept bleek te zoet, dus een handvol hop erbij en uitbrengen die hap.

Zo simpel is het natuurlijk niet. Proefbrouwen betekent heel veel proberen. Elke keer opnieuw totdat je hebt wat je wilt. En wat heb je dan? In ieder geval een kek flesje. Zo’n Duvelachtig ding en het heet Tempelier. Dus dan zet je er een obligaat kruis op. Aangezien het oog ook wat wil, begint dit goed.

Pas op met inschenken, er zit een behoorlijke schuimkraag op. Maar wel een heul errug mooie kraag. Wit, fijn en heel veel schuim. Een mooie amberrode kleur. En voor de alcohol hoef je het niet te laten. 6% is uitermate acceptabel en drinkt lekker door. Alles ziet er dus prima uit, klaar voor de slok.

Die begint droog en prikt op de tong. Langzaamaan proef je aardbei en perziken. Het doet een beetje rosé-achtig aan. Totdat de bitterheid erdoor komt. En hij is behoorlijk bitter voor een Belgisch bier. Na de bitterheid loopt-ie droog uit met diezelfde fruitigheid. Klinkt lekker of niet? Dat is het ook, alleen is alles nét te weinig.

En dat nét te weinig is precies onvoldoende. Je wilt net dat beetje meer en dat krijg je telkens net niet. Het bier is een absolute tantaluskwelling. Het zit er gewoon net niet in. Onze tip aan Corsendonk: van alles een beetje meer en je hebt een absoluut topbier. Ze blijven jammerlijk steken op twee sterren.  Schroef alles op en ze halen makkelijk vier sterren.

Hayo: We krijgen nogal eens op ons kop omdat we onduidelijk zijn over pils. Moet je het nou wel drinken of niet. Het is eigenlijk heel simpel. Lekker pils moet je wel drinken en vies pils niet. En wij dronken deze week 77lager van Brewdog. En dat is lekker pils, dus dat moet je drinken.

Arnoud: Ik gaf een feestje met een krat Gulpener pils. Toch een van de betere betaalbare pilsjes op de markt.

Hayo: 400 pound Monkey van Lefthand Brewery. Het lijkt er een beetje op alsof elke Amerikaanse IPA een idiote naam moet hebben. Zo ook deze, maar hij is wel lekker. Goed hoppig met veel citrus. Precies wat je wilt in een Amerikaanse IPA

Arnoud: Altijd maar die mout! Je kunt ook ergens anders mee brouwen. Zoals met Spelt. Ik dronk dus Speltbier. Wat een zoete troep. Is spelt soms Drents voor suiker? Laat die spelt maar zitten dan.

Hayo: We houden van hop. We houden van veel hop. En gelukkig zijn er veel brouwerijen die een ruime hand met hop hebben. Maar soms moet je terug naar de basis. Die basis is Orval. Een absolute klassieker. Hoppig voordat hoppig hip werd. Hoppig zoals het hoort.

Arnoud: Als je het echt niet meer weet, neem dan een La Trappe Tripel. Dat doe ik ook en er is niks mis mee.

Ach nee, toch niet weer een lofzang op Brewdog. Dat kennen we nu wel. Leuke kleine brouwerij, doet alles op zijn eigen manier, brouwt bier met ballen, heeft schijt aan de rest van de wereld. Da’s oud nieuws.

Dat klopt, oud nieuws is het inderdaad. Maar wel weer actueel. Brewdog heeft onlangs zijn vlaggenschip bier, de Punk IPA, vernieuwd. Ze hebben het zelf nog een keer gedronken en vonden dat ze het toch beter konden. En dat hebben ze dan ook gedaan.

Het is iets lichter qua alcohol, de hoppigheid is wat meer afgerond. Het bier is geweldig in balans, beetje zoetig in het begin dat mooi overloopt naar zo’n gemalen grasveldsmaak. Geweldig bier, beter dan de eerder versie. Daar moest je iets meer moeite voor doen, net even doorbijten, net even die bitterheid aankunnen. Het schuurde een beetje, zullen we maar zeggen.

Ah, goed nieuws dus. Nou nee. Brewdog was de absolute voorvechter van echte bieren. Geen massaproductie, geen smaakpanels, gewoon geen gelul. Dat kwam in alles naar voren. De teksten op hun etiketten waren briljant. Hun presentatie en marketing was briljant. Hun bieren waren een klap in je gezicht. En daar zijn we met zijn allen verliefd op geworden.

En nu komen ze met een publieksvriendelijk bier. Een beetje smaakpanel zou dit heerlijk vinden. Ze hebben zelfs hun opruiende teksten van het etiket gehaald. Maar als rechtgeaarde Brewdog fan (en dat zijn we) drink je het en mis je iets. Je wil dat schuurpapier, je wilt balanceren op dat evenwicht van wel lekker-niet lekker en dan liefst net even overhangen naar de vieze lekker kant. Je wilt tegen je vrienden kunnen zeggen: “Ik ben een vent, ik drink Brewdog”.

Kortom, we balen dus als een stekker. Misschien tijd om oude, slapende honden wakker te maken.

Lees ook:
Is IPA dood?
Brouwen met een missie. Een goeie missie
Hoppig. Hoppiger. Hoppigst.

Sja, dat is natuurlijk weer balen. Je bent weer vergeten een cadeau te halen voor vaderdag. En nu heb je geen tijd meer om iets leuks te kopen. Dus wat ga je nu doen? Een luchtje? Daar kun je niet mee aan zetten. Een fles jenever? Dat is maar één treetje minder erg dan een cadeaubon. Je bent dus wanhopig.

Gelukkig ben je nu bij bestetotnutoe. En wij begrijpen je. En wij vinden je ook geen slechte vrouw / zoon / dochter. Want dit soort dingen gebeurt gewoon. En daarom gaan wij je helpen met het perfect vaderdagcadeau voor mensen met weinig tijd. Voor jou dus.

Goed, we geven dus bier want dat is een lekker, stijlvol cadeau waar de vader in kwestie ook nog eens iets aan heeft. De vraag is natuurlijk wel wát voor bier want jouw vader / man heeft teveel klasse om een kratje pils te waarderen. De bierkeuze hangt eigenlijk geheel af van de beschikbaarheid.

Voor het gemak verdelen we de wereld even in Supermarkt, Slijter en Bierwinkel. Bij een supermarkt hebben ze het gangbare spul. Bij een slijter is de keuze vaak al veel groter. Echt feest is het natuurlijk pas in de gespecialiseerde bierwinkel. Daar heb je alle keuze om die vader het cadeau te geven dat hij verdient.

De supermarkt
Kansloos strompel je 10 minuten voor sluitingstijd binnen. Je fabriceert er nog wel een papiertje omheen als je thuis bent zodat het nog wat lijkt. Nu eerst het bier! We gaan uit van een pakket met 8 flesjes. Snel, naar het bierschap.

• Westmalle Tripel
  Niet heel bijzonder maar je kunt er je ook geen buil aan vallen.
• La Trappe Dubbel
  Nog een trappistenbier. Laat maar zien dat je van hem houdt. ‘Dit is de lekkerste Dubbel, volgens bestetotnutoe’, zeg je er dan bij.
• Pils van Gulpener / Alfa / Leeuw
  Hij drinkt altijd maar hetzelfde pils. Tijd voor wat anders. Doe er maar twee, dat vult lekker op en duur is het niet
• Blik Guinness
  Een blik bier maakt wel een wat scharrige indruk maar dat ondervang je door te wijzen op het ‘draught’ systeem met dat balletje. Net zo goed getapt als in de kroeg (waar hij nooit meer komt).
• De Koninck
  Geen Palm, want De Koninck is lekkerder. Doe er ook maar twee want De Koninck is ook helemaal niet duur
• Duvel
  De klassieker. Gewoon in de supermarkt en heel erg lekker. Zonde om te laten liggen, want iedereen is blij met een Duvel

De slijter
Het zweet staat op je rug, maar het is dan toch gelukt. Je kunt iets bijzonders geven, want je bent bij de slijter. En dan niet de Gall en Gall want daar hebben ze nog minder bier dan in de Turkse buurtsuper. Nee, een echte slijter. Lever het volgende lijstje maar in en puf even uit.

• Schneider Weisse
  Of het Duitse witbier dat ze wel hebben. Ze smaken toch allemaal hetzelfde. Wij vinden ze niet lekker maar de flesjes zijn mooi en feestelijk genoeg voor zondagochtend.
• Jopen (maakt niet uit wat)
  Jopen is gewoon koel en komt uit een Haarlemse kerk. Mooi verhaal, lekker bier, wat wil vader nog meer?
• Christoffel Dry hopped
  Lekker hoppig en dus helemaal trendy. En komt uit Nederland en dat wist vader helemaal niet. Want dat weet niemand. Aan marketing doen ze niet. Prima cadeaubier dus.
• Rochefort 10
  Dit gaan we verder niet meer uitleggen. Pa voelt de warme liefde van het gezin met elke slok.
• Exotisch pils
  Geen Mongozo, want dat komt uit België. Nee, Bintang ofzo. Of Asahi, of Singha of Tyskie. Het smaakt allemaal naar Amstel maar de flesjes zien er leuk uit.
• Echt lekker pils
  Uit Tsjechië dus. Urquell of Budvar. Heerlijk pils. Zo kan pils ook smaken, pa! Maar niet teveel inpeperen. Hij is natuurlijk wel de kenner.

De bierwinkel
Je hebt het onbeschrijfelijke geluk in de buurt van een bierwinkel te zijn. Dit jaar kom je dus goed weg. Nu nog een fatsoenlijke keuze maken. Waarschijnlijk hebben ze ook nog leuke geschenkmandjes enzo. Je bent wel iets meer geld kwijt maar je bent dus wel gelijk klaar.

• Die vier flesjes Brewdog IPA is dead met verschillende hop in hetzelfde bier
  Daarmee val je gelijk met de deur in huis. Hét perfecte cadeau. Vier flesjes met hetzelfde bier, alleen gebrouwen met een ander hopras. Voor de echte bierkenner. Dit vertelt hij maandag op zijn werk.
• Flying Dog Raging Bitch
  Hoort eigenlijk deel uit te maken van welk cadeau dan ook voor welke gelegenheid dan ook voor wie dan ook. Zware IPA met veel citrushop en erg bitter. Voor de echte man! Jouw man / vader!
• Samuel Adams pils
  Ja pa, je wist niet dat pils zó lekker kon zijn. Het vloeibare bewijs dat pils ook speciaalbier is. Samuel Adams is echt heel goed en dus ook een heel goed cadeau
• Ale
  Als hij maar Engels is. 4,5% alcohol en heerlijk subtiel. Engels bier is niet lauw en vies en daar gaat pa deze vaderdag achter komen
• Iets van De Struise Brouwers
  Belgischer dan De Struise Brouwers wordt het niet en toch is alles wat ze brouwen anders dan anderen. Heel bijzonder en dan weet je dat je met goeie brouwers te maken hebt. Goed cadeau!
• Iets van Brouwerij De Molen
  Eigenlijk de Nederlandse Struise Brouwers. Mogen wij dat zeggen? Ja, dat mogen wij zeggen. Extreem brouwen in het extreme en dat in een Molen. En scheve etiketten met taalfouten. En 10 euro per fles. Dat is De Molen. Alleen als je echt houdt van je man /vader.

OK, we hebben je weer gered. Nee, geen dank. Daar zijn we voor.

Je hebt het geweldige nieuws vast al gelezen: er komt een nieuw trappistenbier op de markt. Niet uit België of Nederland, maar uit Frankrijk. Maar dan wel net over de grens, in Frans-Vlaanderen. Gelukkig maar want alleen daar wonen Fransen die bier kunnen brouwen. En omdat het Fransen zijn kunnen ze ook nog kaas maken. Het gaat namelijk om de Katsberg, een eenzame piek in het laagland waar een abdij op staat. Daar kun je vanaf nu ‘Mont des Cats’ (Frans voor Katsberg) krijgen.

Maar dit nieuwe trappistenbier is niet helemaal onomstreden. Dat komt vooral omdat het bier helemaal niet op de Katsberg wordt gebrouwen. De broeders hebben namelijk wel verstand van kaas maar niet van bier. Daarom wordt het bier gebrouwen door de trappisten van Chimay. Die kunnen namelijk wel prima bier maken. Dat doen ze dus voor hun broeders op de Katsberg en die verkopen het dan onder hun eigen naam.

Een beetje bedonderd
Bier dat je inkoopt van andere monniken en dan onder eigen naam verkoopt, is dat wel trappistenbier? Je wordt als nietsvermoedende bierkoper toch een beetje bedonderd. Als je trappistenbier koopt, dan koop je niet alleen bier maar ook een idee. Namelijk het idee dat jouw bier in de abdij door in de wort roerende monniken is gebrouwen. Nou is dat in dit geval ook wel zo, maar niet in de abdij waar het bier verkocht wordt en waar het de naam van heeft overgenomen. Mont des Cats is natuurlijk gewoon een nieuw bier van Chimay.

Is ‘Mont des Cats’ nu wel of geen trappistenbier? Die vraag hebben de broeders op goed katholieke wijze opgelost: er staat Biere trappiste op maar het is geen trappistenbier. Ze hebben dan ook niet het officiële ‘Authentic Trappist’ logo op hun bier. Grappig detail: dat logo komt binnenkort wel op hun kaas te staan. Dat is immers onomstreden (en lekker!). En blijkbaar kun je het woord ‘Trappistenbier’ zomaar op het etiket van elk willekeurig bier zetten.

Waarom toch al die moeite? Blijf lekker kaas maken, daar op die berg. Maar helaas brengt kaas veel minder op dan bier. De monniken worden ouder en sterven uit. Ze hebben niet meer genoeg geld om hun abdij te onderhouden en moeten op zoek naar nieuwe inkomstenbronnen. En dat doen ze dus door het verkopen van hun rijkste bezit: hun goede naam. Door het vermarketen van hun monnik-zijn, genereren ze de inkomsten die ze nodig hebben om rustig uit te kunnen sterven.

Kunst- en vliegwerk
En ze zijn natuurlijk niet de enigen. Ook La Trappe heeft geen eigen brouwerij meer. Door onderbezetting waren ook zij gedwongen om externe hulp in te roepen. Met veel kunst- en vliegwerk hielden zij het logo van de trappisten maar eigenlijk is ook dat een beetje onzin. De broeders brouwen al jaren niet meer. En ook de recente ondoordachte vlucht van de broeders in Westvleteren naar het wereldse Colruyt duidt op een patroon: wanneer de nood hoog is, gaan de hoogdravende principes snel overboord.

Je kunt zeggen van de monniken van de Katsberg wat je wil, maar ze zijn er wel eerlijk over: ze doen het voor het geld. Dat op zich is al verfrissend na het gekonkel in Berkel-Enschot en Westvleteren. Het zal ze in Frans-Vlaanderen een worst zijn of ze wel of geen officieel trappisten-logo op het etiket hebben. Er staat met grote letters ‘trappistenbier’ op en dat is wat verkoopt. Daarmee verkopen ze hun monnik-zijn aan jou en mij en daarmee kunnen de laatste monniken in alle rust het licht uitdoen op de Katsberg. Onder het genot van hun eigen Chimaytje.

Lees ook:
Westvleteren in de supermarkt! Werk van de duivel?
Bestetotnutoe’s callcenter belt Westvleteren en faalt.
Trappistentest: Rochefort 10

Als rechtgeaarde en kritische bierdrinkers zijn wij natuurlijk wars van marketing. Prikken we zo door heen. Doe ons maar de puurheid en de felheid van de echte brouwer, ongefilterd op de markt gebracht.

Maar er zijn uitzonderingen. Sommige namen zijn gewoon wat minder appetijtelijk. Zoals Grottenbier. Niet echt een naam om dorst van te krijgen. Is toch een beetje van de categorie ‘modderbier’, ‘grindbier’ of ‘strontbier’. Gelukkig komt dit bier uit het tweetalige België. Bière des Grottes klinkt toch nét iets minder erg.

Maar wie zijn wij om te oordelen? Dit bier is immers gebrouwen door Pierre Celis, de Belgische meesterbrouwer die onder andere het witbier opnieuw heeft uitgevonden. Als die goede en helaas op 9 april overleden man vond dat zijn bier in de mergelgrotten van de Sint Pietersberg moest liggen om op smaak te komen, dan moeten we dat ook respecteren. Grottenbier dus. En niks anders.

Natuurlijk had Pierre en goede reden om zijn bier in een grot te leggen. In de mergelgrotten is het altijd 12 graden Celsius en is de luchtvochtigheid altijd 95%. Daarmee zijn de omstandigheden altijd hetzelfde en kon hij maximale invloed uitoefenen op de smaak. Pierre was dus een beetje een perfectionist.

En is het een beetje gelukt, met dat Grottenbier? Grottenbier is bruin en bevat 6,5% alcohol. De schuimkraag blijft mooi staan op het lichtbruine bier. Bij de eerste slokken proef je de zoetige smaak. Bijna een Dubbel maar dan toch net niet zoet genoeg. Het is drinkt eigenlijk wel makkelijk weg maar als je dat doet, doe je jezelf tekort.

Want Grottenbier heeft een soort tweede laag. Als je goed proeft, merk je dat je een best wel mooi en complex bier aan het drinken bent. De alcoholische geur is prettig. En dit bier laat pas echt alles zien in de nasmaak. Dan proef je ineens de rozijnen en de toffees en al die andere smaken die horen bij een mooi bruin bier.

Pas als je er voor gaat zitten en dit bier een kans geeft, waardeer je al die smaken die er in zitten. Veel smaken ook, maar dan toch in balans. En die smaken passen ook allemaal zo goed in een echt bruin bier. En zo dan proef je de handtekening van de meester. Knap hoor!

Zou die subtiele en gebalanceerde smaak nou komen door die gecontroleerde lagering? Dat je pas bij een eeuwig constante temperatuur en vochtigheid dit soort bieren kunt maken? Ach, we laten ons vast meeslepen, maar we zouden het graag geloven.

Grottenbier stamt uit de jaren negentig. En op de een of andere manier kun je dat proeven. Bieren zijn tegenwoordig veel meer uitgesproken dan dit klassiek Belgische bier. Ergens is dat natuurlijk heel jammer. Maar dit bier zou ik ook niet zo snel bestellen in de kroeg. Het lijkt op een Dubbel. En je moet er echt tijd en aandacht voor hebben.

Die Pierre Celis. Volgens mij kon het hem ook helemaal niet bommen hoe het bier zou heten. Hij kon lekker experimenteren in die berg met zijn lagering. Dat is wat een echte brouw-nerd belangrijk vindt. En hij heeft er een mooi bier mee gemaakt. Maar ik vraag me wel af of Grottenbier zich staande houdt in de veranderende biermarkt. Want ik zou eerder een meer uitgesproken bier drinken. Drie sterren dus.

Hayo: Nog maar een keer een Gulpener Dort. En wederom geen straf.

Arnoud: Warm weer, afgelopen week! Ik zat op een strand met koude blikjes Brand- pils. Dat ging erg goed.

Hayo: Erdingen Weissbier Pikantus, klinkt als een Tiroler softporno film. Zo flauw als die zijn, zo flauw is ook dit bier. Melig, zoetig en geen enkele bite. Met moeit weg kunnen krijgen.

Arnoud: En bij mooi weer hoort ook een barbecue. Ik heb veel vrienden gemaakt met een vat Grolsch op mijn alles in 1 biertap. Wel altijd een geklieder, die thuistaps aansluiten. En dan plastic glazen natuurlijk, om het helemaal af te maken.

Hayo: Struise Brouwers Pannepot, het stond weer in het schap bij Bert’s bierhuis. En dus weer gekocht. En dus weer gedronken. En dus weer genoten.

Arnoud: Ik had dus al veel vrienden maar echte liefdesverklaringen kreeg ik pas met het delen van een Old Empire IPA. Wat een aanrader zeg. Geen idee waar je die kunt krijgen in Nederland maar echt de moeite waard. Subtiel, met 5,7% alcohol niet te zwaar en heel erg lekker. Eigenlijk te goed om weg te geven…

Zo, we hebben zojuist de gehele Bestetotnutoe redactie naar huis gestuurd. Stelletje incompetente idioten. De hele dag doen ze research naar alles wat bierig is, maar vervolgens missen ze wel de écht leuke dingen. Gelukkig hebben we nog zeer oplettende lezers. Waaronder @wilbertleering, die ons attendeerde op het volgende leuke verhaal.

Bouwen met bierflesjes. Freddy Heineken had het ooit al eens geopperd. Maar ondertussen is het al lang toegepast. Door die mensen die je altijd die flesjes op ziet rapen. Je kent ze wel, die stumperds waarvan je denkt dat ze het statiegeld nodig hebben om de een of andere verslaving in stand te houden. Nou je zit fout. Dat zijn mensen die bouwmaterialen aan het inslaan zijn. Wat jij achteloos in de struiken flikkert, dat is voor hen weer een schitterend pleeraam.

En het zijn niet alleen ietwat wereldvreemde geitenwollensokken dragende wereldverbeteraars. Nee, ook boeddhistische monniken hebben hun kratjes leeggetrokken. Mooi detail: boeddhistische monniken mogen helemaal niet drinken.

Dus: niet inleveren die lege flesjes. Begin rustig, een schuurtje achterin je tuin is prima om mee te beginnen. Maar pas maar op. Voor je het weet ben je de attractie in je straat.

Het volledige bierflessenbouw artikel.

Tijd voor een nieuwe rubriek. Of eigenlijk een oude, maar dan met structuur. Gewoon een simpel en duidelijk verhaal over bier en hoe die smaakt. Uiteraard wel zoals je ze wilt hebben, eerlijk, to the point en subjectief. Wij proeven bier en wij vertellen wat we ervan vinden. En zoals dat hoort bij reviews, plakken we er sterren bij. Vijf is de absolute top, een is door de plee spoelen. Of jij het eens bent met het aantal sterren? Er is maar een manier om daar achter te komen..

We beginnen met een stiekeme brouwerij: De Texelse. Stiekem? Inderdaad, lekker verscholen op een eiland achter de duinen zit daar een brouwer stiekem heel goede bieren te brouwen. Geen enorme campagnes, geen reclame, maar gewoon kwaliteit. En kwaliteit verkoopt, want langzaam maar zeker verschijnt Texels bier meer en meer op het vasteland. In slijterijen staan ze in het schap, steeds vaker verschijnt een wisseltap met Texels bier. En hun bokbier eindigt steevast hoog in de top 10 van beste bokken.

Maar wij dronken Texels Goudkoppe, een hoppig blond bier. Met 6% alcohol niet al te zwaar. Bij het inschenken krijg je een mooie schuimkraag. Helder is-ie niet, verre van dat zelfs. Dit blonde bier is ondoorzichtig en er drijven vlokken gist in. Persoonlijk hebben wij daar geen moeite mee, gist is namelijk erg goed voor je, daarom zien we er ook zo goed uit. We kunnen ons voorstellen dat het er wellicht een beetje raar uitziet, maar niet zeuren, gewoon opdrinken.

Op het etiket staat ‘hoppig bier’. Met je neus haal je dat er niet uit. Sommigen noemen het verfijnd, wij noemen het niet te ruiken. Hij drinkt uitermate soepel weg. Er zitten weinig haken aan dit bier, geen randjes. En is het de ronddrijvende gist die ons een beetje doet denken aan witbier? Oké, misschien zit er wel een haakje aan: het koolzuur. Vooral als je Goudkoppe koud drinkt, overheerst de prik. Een paar graden warmer en dan proef je gist, bananen en suiker.

Na het doorslikken komt zoals altijd de nasmaak. Heel erg milde hopsmaak die wel lekker lang blijft hangen. Als je goed je best doet haal je er een beetje citroen en grapefruit uit. Dat doet natuurlijk alleen maar meer denken aan witbier.

Maar wat vinden we er nou eigenlijk van? Laten we zeggen dat het bier een paar rondjes psychiater kan gebruiken. Het kan niet echt een keus maken. Witbier is het niet, maar wat dan wel? Wij weten het niet. Wat we wel weten, is dat als het zomer is, het zonnetje schijnt en je in je tuin zit een Texels Goudkoppe prima naar binnen glijdt. Of ga gewoon naar Texel. Daar schijnt de zon statistisch vaker dan op het vasteland. Laat daar je kansberekening op los en je weet dat Texels Goudkoppe uitstekend bij Texel past.

Sterren moet je verdienen en de Texelse doet hard zijn best. Drie sterren van de vijf voor Texelse Goudkoppe.